Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

The Future of Greece

An interview with Costas Lapavitsas

Syriza continues to oversee the implementation of austerity. But all is not hopeless in Greece.

In Greece, it’s not quite accurate to talk about the “rise and fall” of the left-wing party Syriza. “Rise and plateau” would be more fitting.
Syriza came to power in January 2015 promising to confront the “troika” — the European Commission, the European Central Bank, and the International Monetary Fund — to secure an exit from the Greek debt crisis and end the austerity under which Greeks were suffering. Thus commenced five months of high-drama negotiations that culminated in a national referendum in which the Greek people said a resounding “no” — “Oxi” — to the deal offered by the troika.
Yet in the face of this historic response, Syriza prime minister Alexis Tsipras went towards the creditors, signing a third memorandum resigning the country to ever deeper austerity and mounting privatizations.
Tsipras’s unprecedented capitulation was followed by another: his decision to stay in power to implement the terms of the memorandum. To many, Syriza’s rapid climb to state power, its tough talk in negotiations, and its feints towards “Grexit” signaled an acceleration of the class struggle in Greece. Its capitulation proved an abrupt end to that feverish process. Now the party lumbers on, zombie-like, dully implementing anti-worker and anti-left measures of historic magnitude.
Costas Lapavitsas accompanied every step of this dizzying process as an MP for Syriza and a member of the Left Platform, a bloc within the party that called for exit from the European Monetary Union and the preparation of the Greek people for confrontation with international creditors. Had the Left Platform won the strategic and political argument in Syriza, Greece likely would have gone down a very different path.
Today neither Lapavitsas nor the Left Platform continue to be part of Syriza. Yet Lapavitsas has not relinquished the Left Platform’s central assertion: that the subjection of Greece’s working class is not inevitable.
Here, George Souvlis, a PhD candidate in history at the European University Institute in Florence, and Petros Stavrou, a former Syriza adviser and current member of the radical left initiative ARK, speak with Lapavitsas for Jacobin about Syriza’s government, the struggle against austerity across Europe, and the prospects for reviving the Greek left.

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Συζητάμε με το Γιώργο Ψάλτη στον ΄΄αέρα΄΄ , Real Fm 98,4

Στην Βουλή σήμερα δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Πρέπει  να ακουστεί επειγόντως μια αντιπολιτευτική - κριτική φωνή για το καλό της χώρας ολόκληρης.
Αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι η εκλογική συγκόλληση, δηλαδή να κατέβουν σε επερχόμενες εκλογές διάφορα πολιτικά κόμματα μαζί,  μόνο και μόνο για να πάρουν ψήφους.

Υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ένας νέος Μετωπικός Φορέας.
Γίνονται σοβαρές διεργασίες. Προέχει να καταλάβουν  όλοι οι ενδιαφερόμενοι την ευρύτητα αυτού του πράγματος. Υπάρχουν μεγάλα κομμάτια του λαού που είτε συμφωνούν με τις εναλλακτικές προτάσεις είτε όχι, θέλουν να δουν μια τέτοια ενωτική παρουσία.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Τι δηλώνει η έξοδος στις αγορές;

Πανηγυρίζει η κυβέρνηση γιατί με την επιτυχημένη έκδοση του νέου πενταετούς ομολόγου επιστρέφουμε στην «κανονικότητα». Η αντιπολίτευση, κάνοντας άσφαιρη κριτική, διατείνεται ότι πρόκειται απλώς για επιστροφή στην εποχή Σαμαρά. Στην πραγματικότητα σύσσωμο το μνημονιακό στρατόπεδο πανηγυρίζει τον θρίαμβό του. Αλλά η «κανονικότητα» που ήδη διαμορφώνεται είναι πολύ σκληρή και καθόλου αυτό που οι πολιτικοί φαντάζονται.

Χορηγός των τραπεζών και των φαντ ο ελληνικός λαός

Τα δεδομένα του ομολόγου, όπως τουλάχιστον έγιναν γνωστά, έχουν ως εξής. Η Ελλάδα άντλησε 3 δισ. ευρώ, με συνολικές προσφορές αγοράς πάνω από 6,5 δισ. και απόδοση για τους αγοραστές 4,625%. Από τα 3 δισ. που αντλήθηκαν, περίπου τα 1,6 δισ. ήταν σε ανταλλαγή ομολόγων που είχαν εκδοθεί από την κυβέρνηση Σαμαρά το 2014 με ημερομηνία λήξης το 2019. Τα υπόλοιπα 1,4 δισ. ήταν «νέο χρήμα».
Σημασία έχει και το ποιος αγόρασε τα ομόλογα. Από τα 1,6 δισ. που ανταλλάχθηκαν, περίπου τα τρία τέταρτα προήλθαν από την Εθνική, την Alpha και την Eurobank. Τα υπόλοιπα ήταν στην κατοχή διαφόρων διεθνών φαντ και ασφαλιστικών εταιρειών. Από τα 1,4 δισ. του «νέου χρήματος», άνω του 80% προήλθε από διάφορα φαντ, τα οποία στη μεγάλη πλειονότητά τους ήταν αμερικανικά και βρετανικά (44% και 26% των αγοραστών, αντιστοίχως).